Roraty

W okresie Adwentu w naszym kościele o godz. 7:00 sprawowana jest roratnia Msza św.; udział w niej może być wspaniałym ukłonem w stronę Matki Bożej, która jest wzorem adwentowego oczekiwania na przyjście Zbawiciela. Symbolem Maryi jest umieszczona na wieńcu adwentowym, dodatkowa -piąta- świeca zwana „roratką”.

Patronem tegorocznego adwentu jest Strażnik Skarbów - św. Józef. Codziennie uczestnicy rorat mają możliwość bliższego poznania Opiekuna Syna Bożego, który znał swoje miejsce: żył „na marginesie” –obok Matki Bożej – a mimo to, w centrum historii zbawienia. Był czujny, słuchał i właściwie realizował, wypełniał wolę Pana Boga. Rozpoznał miejsce posłusznego sługi  (które jest właściwą relacją z Bogiem)- i to przekazał Jezusowi.

 

Uczestniczący w roratach dzieci przynoszą serduszka z wypisanymi dobrymi uczynkami oraz lampiony, z którymi uczestniczą w procesji wejścia. Zapalone lampiony są symbolem „narodu kroczącego w ciemnościach” i oczekującego przyjścia Zbawiciela, który jest Światłością świata. Są też zaproszeniem dla tych, którym wydaje się, że już „wyrośli z chodzenia na roraty” lub w zabieganiu dnia codziennego zapomnieli o sięgającej XIII wieku polskiej tradycji. Prócz duchowego przygotowania na nadejście Zbawiciela w pamiątce Świąt Narodzenia Pańskiego, roraty są również czuwaniem, przygotowaniem na ostateczne spotkanie z Panem Jezusem na końcu świata.

Codziennie wszystkie dzieci otrzymują ufundowane przez proboszcza ks. kan. Piotra Smolińskiego słodycze oraz przekazane przez piekarnię „Ruchała-Gertchen” bułki. Odbył się też konkurs na najładniejszy, najbardziej oryginalny lampion. Nagrodzone zostało także systematyczne uczestnictwo w roratach.

Czy wiesz, że...

  • Nazwa „roraty” pochodzi od zwyczajowej pieśni na wejście, rozpoczynającej się od słów: „Roratecaelidesuper” - „Spuśćcie rosę niebiosa”; jest to modlitwa proroka Izajasza, błagająca o rychłe przyjście Zbawiciela (Iz 45,8).
  • W Polsce tradycja mszy św. roratniej sięga XIII wieku. Prawdopodobnie została ona przyniesiona z Węgier, głównie za sprawą bł. Kingi, żony Bolesława Wstydliwego.
  • Pierwsze ślady tej liturgii znajdują się w księgach śląskich cystersów.
  • Już w XIV w. Msza św. roratnia była znana w całej Polsce, zaś szczyt popularności osiągnęła w XVI wieku, kiedy to zakładano specjalne bractwa/kapele rorantystów, mających uroczyście odprawiać Msze święte roratnie, przede wszystkim w Adwencie, lecz w niektórych miejscach nawet codziennie, przez cały rok.
  • Już z tamtych czasów pochodzą takie pieśni, jak „Hejnał wszyscy zaśpiewajmy”, „Boże wieczny, Boże żywy”, „Zdrowaś bądź Maryja”, czy „Oto Pan Bóg przyjdzie”.
  • Jak podają dokumenty, w Kaplicy Zygmuntowskiej na Wawelu wierni bardzo licznie gromadzili się na roratach. Przed rozpoczęciem Mszy św. do ołtarza podchodzili kolejno przedstawiciele wszystkich stanów (król, prymas, senator, ziemianin, rycerz, mieszczanin oraz chłop) i wkładali w stojący na nim siedmioramienny lichtarz świece, mówiąc przy tym: „Sum paratus ad adventum Dei”- „Jestem gotowy na przyjście Pana”.
  • Do tego, by móc w Polsce odprawiać roraty przez cały Adwent, potrzebna była zgoda Watykanu: udzielono jej w drugiej połowie XVI wieku. Później, przez kilka wieków, poszczególne diecezje na terenie Polski uzyskiwały różne przywileje dotyczące odprawiania rorat.
  • Praktyka odprawiania rorat dla całego kraju została ujednolicona dopiero przez kard. Stefana Wyszyńskiego w 1957 i 1961 roku.
  • Od II Soboru Watykańskiego roraty mogą być odprawiane w Adwencie jedynie w dni powszednie.

Opr. Brygida Gucwa